SIBO, czyli przerost bakteryjny jelita cienkiego, to schorzenie, które coraz częściej diagnozowane jest u osób borykających się z problemami trawiennymi, wzdęciami i nieprawidłowym wchłanianiem składników odżywczych. Może prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych, wpływając na metabolizm i sylwetkę. W artykule dowiesz się, czym jest SIBO, jakie są jego objawy i skutki oraz jak można je skutecznie leczyć.
SIBO (Small Intestinal Bacterial Overgrowth) to stan, w którym dochodzi do nadmiernego namnożenia bakterii w jelicie cienkim. W normalnych warunkach liczba bakterii w tej części przewodu pokarmowego jest stosunkowo niska, ale w przypadku SIBO dochodzi do ich przerostu, co prowadzi do fermentacji niestrawionych węglowodanów i licznych dolegliwości trawiennych.
To zaburzenie może być wynikiem różnych czynników, takich jak:
SIBO może powodować szeroki zakres objawów, które często są mylone z innymi schorzeniami układu trawiennego. Do najczęstszych należą:
SIBO często przypomina inne jednostki chorobowe, co utrudnia prawidłową diagnozę. Może być mylone m.in. z:
Do diagnostyki SIBO stosuje się przede wszystkim wodorowo-metanowy test oddechowy, który pozwala na wykrycie nadmiernej fermentacji bakteryjnej w jelicie cienkim. Polega on na pomiarze zawartości wodoru i metanu w wydychanym powietrzu po spożyciu określonego substratu (glukozy lub laktulozy).
Wodorowo-metanowy test oddechowy, który polega na analizie gazów wydychanych po spożyciu określonej substancji (najczęściej glukozy lub laktulozy). Test na SIBO warto zrobić w miejscu, które specjalizuje się w tego typu badaniach.
Przygotowanie (dzień przed testem)
Wykonanie testu (w dniu badania)
Interpretacja wyników
Terapia SIBO ma na celu przywrócenie równowagi bakteryjnej w jelicie cienkim. Kluczowe znaczenie ma leczenie choroby podstawowej lub eliminacja czynników ryzyka, takich jak stosowanie określonych leków czy nieprawidłowości anatomiczne. W niektórych przypadkach konieczna jest konsultacja z chirurgiem w celu korekty strukturalnych wad układu pokarmowego.
Dieta odgrywa istotną rolę w leczeniu SIBO, pomagając zminimalizować objawy i poprawić wchłanianie składników odżywczych. Popularnym podejściem jest dieta FODMAP, eliminująca fermentujące cukry, które nasilają objawy choroby. Ponadto, stosowanie średniołańcuchowych triglicerydów (MCT) może wspomóc organizm w lepszym wykorzystaniu tłuszczów. W przypadku niedoborów witamin A, D, E oraz B12 zaleca się ich suplementację.
Podstawą farmakologicznego leczenia SIBO jest antybiotykoterapia, zwykle oparta na rifaksyminie. Leczenie trwa co najmniej 7 dni i może być przedłużone w zależności od stanu pacjenta. Wspomagająco stosuje się także leki poprawiające motorykę jelit oraz preparaty łagodzące objawy, np. cholestyraminę, która zmniejsza nasilenie biegunek. Cały proces terapeutyczny powinien być nadzorowany przez lekarza, aby zapewnić skuteczne i bezpieczne leczenie.
Jeśli podejrzewasz u siebie SIBO lub zmagasz się z problemami trawiennymi, warto skonsultować się z dietetykiem. Odpowiednio dobrana dieta i plan leczenia mogą znacząco poprawić komfort życia. Skorzystaj z profesjonalnej konsultacji - Skontaktuj się ze mną.
SIBO to poważne schorzenie wpływające na układ trawienny, które może prowadzić do licznych dolegliwości i niedoborów żywieniowych. Jego objawy bywają niespecyficzne i mogą być mylone z innymi chorobami. Diagnostyka opiera się głównie na testach oddechowych, a leczenie obejmuje antybiotykoterapię, dietę i suplementację. Kluczowe jest indywidualne podejście oraz współpraca z lekarzem i dietetykiem w celu skutecznego zarządzania chorobą.
Rezaie, A., Buresi, M., Lembo, A., et al. (2017). "Small Intestinal Bacterial Overgrowth and Irritable Bowel Syndrome: A Review." Gastroenterology & Hepatology, 13(3), 150-157.
Pimentel, M., Saad, R. J., Long, M. D., et al. (2020). "ACG Clinical Guidelines: Small Intestinal Bacterial Overgrowth." The American Journal of Gastroenterology, 115(2), 165-178.
Polska Grupa Gastroenterologiczna (2021). "Rekomendacje dotyczące diagnostyki i leczenia SIBO." Polski Przegląd Gastroenterologiczny, 16(1), 25-40.